خواب یک میلیارد دلار طلا در معادن ایران/ فرسودگی تجهیزات، سد راه استخراج سالانه ۶.۶ تن فلز زرد
برنا -گروه اقتصادی : در حالی که ظرفیت اسمی تولید طلا در ایران سالانه بیش از ۲۰ تن برآورد میشود، فرسودگی ماشینآلات و روشهای سنتی باعث شده تا یکسوم این گنجینه دستنخورده در زیر زمین باقی بماند. عدم استخراج ۶.۶۴ تن طلا در سال، معادل ثروتی یک میلیارد دلاری است که میتوانست سالانه به هر خانواده تهرانی یک قطعه ربعسکه هدیه دهد؛ فرصتی که میان دو راهی «تحریم تجهیزات» و «بیمهری به دانش بومی» گم شده است
.
به گزارش برنا ، طبق آمارهای اختصاصی بهدستآمده، در سهساله منتهی به ۱۴۰۲، صنعت معدن ایران با یک چالش ساختاری مواجه بوده است: ۳۳ درصد عدم تحقق ظرفیت. در حالی که توان فنی-محیطی کشور استخراج ۲۰.۱۸ تن طلا در سال را دیکته میکند، خروجی واقعی تنها ۱۳.۵۴ تن بوده است.
این ناترازی ۶.۶۴ تنی، تنها یک عدد در ترازنامه نیست؛ بلکه به معنای دفن شدن یک میلیارد دلار ارزآوری در دل خاک است. برای درک بهتر این ابعاد، کافی است بدانیم وزارت صمت تنها در دیماه امسال برای ۲۲ میلیون تن کانسنگ جدید پروانه صادر کرده، اما بدون تغییر در متدولوژی استخراج، این پروانهها تنها بر روی کاغذ باقی خواهند ماند.
درسهایی از غولهای معدنی
ایران در حالی با روشهای قدیمی دستوپنجه نرم میکند که در سطح جهانی، تکنولوژی جایگزین کلنگهای سنتی شده است:
استرالیا و کانادا: این کشورها با بهرهگیری از روش استخراج به کمک باکتریها توانستهاند از کانسنگهای با عیار بسیار پایین که پیشتر غیراقتصادی بودند، طلا استخراج کنند.
روسیه: با استفاده از هوش مصنوعی در اکتشافات عمیق، ضریب خطای حفاری را به حداقل رسانده است.
ایران: در مقابل، کارشناسانی همچون مهدی محمدخانی معتقدند تحریمها مانع ورود این فناوریها شده، اما نیما صادقی، دیگر تحلیلگر این حوزه، بر این باور است که نخبگان داخلی توان بومیسازی تجهیزات را دارند، مشروط بر اینکه وزارت صمت «دیوار میان دانشگاه و صنعت» را تخریب کند.
فرصتسوزی یا فرصتسازی؟
گزارش مرکز پژوهشهای مجلس به روشنی مسیر را ترسیم کرده است: اگر مدل موفق کشورهایی مثل شیلی در استخراج مس، در صنعت طلای ایران پیادهسازی شود و پیوند نظاممندی میان دانشگاه و معادن شکل بگیرد، میتوان از افت سالانه ۶.۶ تنی جلوگیری کرد.
انتهای پیام/
